درباره وبلاگ


خوش آمدید
آخرین مطالب
پیوندهای روزانه
پيوندها
نويسندگان


ورود اعضا:

آمار وب سایت:  

بازدید امروز : 5
بازدید دیروز : 0
بازدید هفته : 5
بازدید ماه : 5
بازدید کل : 5
تعداد مطالب : 14
تعداد نظرات : 13
تعداد آنلاین : 1

هیس!!! ادبی-فرهنگی




چه انتظار عظیمی نشسته در دل ما
همیشه منتظریم و کسی نمی آید
 صفای گمشده آیا
براین زمین تهی مانده باز می گردد ؟
اگر زمانه به این گونه پیشرفت
این است
مرا به رجعت تا آغاز مسکن اجداد
 مدد کنید که امدادتان گرامی باد
 همیشه دلهره با من همیشه بیمی هست
 که آن نشانه صدق از زمانه برخیزد
و آفتاب صداقت ز شرق بگریزد
همیشه می گفتم
چه قدر مردن خوب است
 چه قدر مردن
 در این زمانه که نیکی
حقیر و مغلوب است
 خوب است

                                                                                                                  حمید مصدق



پنج شنبه 16 خرداد 1392برچسب:, :: 19:42 ::  نويسنده : رضا

او که بی دلیل مرا به درآمدن آفتاب

امید می‌دهد

ابله دلسوز ساده‌ای است

که نمی‌داند

نومیدی

سرآغاز دانایی آدمی است.

                                                                                                                  سید علی صالحی



شنبه 4 خرداد 1392برچسب:, :: 14:21 ::  نويسنده : رضا

چنانت ناگذرانم

که زندگی را

                                                                     نفس

خورشید را

                                                      روشنایی

و خدا را ...

                                                    بنده ...

هفت گناهان  ویرانگران

برای تو پیمودن

سهل

و هفت پاکان نیکوان

دست یافتنی.



جمعه 25 اسفند 1391برچسب:, :: 23:38 ::  نويسنده : رضا

به آزرم تمام غبار از رویت خواهم گرفت

و خیالت را

بر دف دو رویه خواهم سرود

اگر یارستن میسر شود.

1391/10/16



شنبه 16 دی 1391برچسب:, :: 15:7 ::  نويسنده : رضا

وقتی تو نیستی

شادی کلام نامفهومی است

و دوستت می دارم رازی است

که در میان حنجره ام دق می کند

و من بی تو چگونه نگیرد دلم؟

این جا که ساعت و آیینه و هوا... به تو معتادند...

حسین منزوی



چهار شنبه 19 مهر 1391برچسب:, :: 1:32 ::  نويسنده : رضا

هق هق شبگیر را

در سوگ خواهرش

و داغ برادران

حق حق تعبیر می کنند

و آن گاه درد سرودش را

از خستن گلو

             به

            قطره ای

            خون

            بر

           زمین

           می چکاند.

04/05/1391



پنج شنبه 5 مرداد 1391برچسب:, :: 12:2 ::  نويسنده : رضا

بازهم

من چون همیشه

با و بی خود و خدا

-و ناخدا و  کدخدا و هر خدا-

از میان این همه کابوس تابه تا

از این جا تا ناکجا

با تلمیح به شعر شما

و تضمین غزلِ

             « دردم از یار است و درمان نیز هم» ندارم

با حالت تهوع از هر دعا

در این دستخون بی ادعا

به جان تو خاقانیا

راستی! تا شمال فلوریدا

چند کیلومتر راه است؟

پیچاندن دست من و ذهن شما

کوچه ی علی چپ

«نرسیده به درخت»

بخواب خدا!

تا به کی بیدار خواهی ماند؟

باز ... هم

من چون همیشه ...

23.03.1391

 



سه شنبه 23 خرداد 1391برچسب:, :: 13:55 ::  نويسنده : رضا

 

به ا.ج

دردآور است اکنون

شرمساری از ابراز تأسف...

تو را دعوت آمدن از من

به این جشن ننگین

                   - سو گواری اندیشه -

و نشستن لکه ی ننگ بر سر انگشتانت؛

                                       - پیام آوران یاران قلم -

                                   با

                        نگاهی

                   رو

             به

شکست

ننگسارم.



سه شنبه 16 اسفند 1390برچسب:جشن,ننگین,شکست,دعوت ننگین, :: 22:18 ::  نويسنده : رضا

هیس!

آهسته ،

واژگان مرتد ربط را

در تاریک نای اندیشه ی خود

زمزمه کنید .



پنج شنبه 1 دی 1390برچسب:, :: 17:16 ::  نويسنده : رضا

قانع نبوده ام هرگز

و سر به کرنش فرو نیاورده ام

 

                                                                                     و نومیدی

                                                                                          نومیدی

                                                                                         نومیدی

                                                                                                 .

                                                                                                 .

                                                                                                 .

بوده است یگانه ره توشه ام

که

بر آن قانعم.

14.4.1390



سه شنبه 14 تير 1390برچسب:نومیدی,قانع, :: 1:45 ::  نويسنده : رضا

من شهیدی زنده ام

که با میلادم

در من آمیخته اند شهادت را

زیستن در این خاک را

شهادتوار نفس می کشم...

وپادافره ایثارم را به مسخی پیوسته بر جان می کشم

چرا که در  پاکستانی...    مقدس ! آزادگی  را  آموخته ام

با زنجیری بر پای و تازیانه ای بر سر

گناه من نیست امروز,جز انسان بودن من

وباور «بامداد»را-آن واژه ی مقدس آزادگی

که درد مرگ را عاشقانه برننگ زندگی پذیرفت و جاویدان ماند-

بر جان می چشم:

«مرگ من سفری نیست،هجرتی است

از سرزمینی  که  دوست  نمی داشتم

به  خاطر  نامردمانش.»

 



پنج شنبه 1 ارديبهشت 1390برچسب:شهید ,,, ایثار , :: 18:21 ::  نويسنده : رضا

"من؛تورا  برای شعر

                        برنمی گزینم

شعر؛مرا برای تو

                       برگزیده است...

در هشیاری به سراغت نمی آیم

                                    هر بار

                                    از سوزش انگشتانم

                                                               در می یابم

                                                                               که باز

                                                                                       نام تو را می نوشته ام."

«حسین منزوی»



پنج شنبه 25 فروردين 1390برچسب:من تو شعر نام, :: 14:46 ::  نويسنده : رضا

نگاه اول :

سرو قامت بودم من آن گاه

که اقاقیاها در کنار و جام جم به دستان داشتم

تا این که تو آمدی گجستک !

بر باد رفتنم را در پلید اندیشه ات می پروراندی

           اما

دلاور پهلوانان من با خورشیدی در دستان

و نیروی باور

نام پلیدت را به آتش کشیدند

از آن دست که آتش زدی مادرم را ...

 

نگاه دوم:

آسودگی را هر آینه بر جان چشیدم من

چرا که جام جم را , بر دستان خویش

                                   دوباره می دیدم

و یارانم نیز

مادرم , این دوشیزه مریم پاک ,

بالندگی را بر من هدیه می کرد

و از تجاوز دور بود

اما

    افسوس و

                  هزاران افسوس...

تازی سگی دست مادرم را گزید

تا شکوه پهلوی را بوشاسبی بیش نپندارم

و تمدن را بر من

                      - که خورشید در جامم بود -

                                                                 عرضه داشتند !

و مردان من هرگز شرافت مادرمان,این بیوه زن هرجایی شده را که کنیزی نیز توامان بر دوش می کشید ,

پس گرفتن نتوانستند...

 



شنبه 1 فروردين 1390برچسب:, :: 10:39 ::  نويسنده : رضا

عاشقانه ترین لحظاتم را

                                 من

                                        تو نام نهاده ام

و چون به تو می اندیشم

                           پرتاب می شوم

                           تا

                           ابدیتی

                           هیچ ،

                           وتهی...

و پوچستان نفس های من

سرشار از تو است

من ،

       از تو

               می میرم

آن گاه که پوچستانم آکنده از تو است.



جمعه 9 خرداد 1389برچسب:من,تو,پوچستان,, :: 11:31 ::  نويسنده : رضا

صفحه قبل 1 صفحه بعد